هیدروسفالی

زمانی که در ایجاد، جریان و یا جذب مایع مغزی اختلال ایجاد می شود به پدیده ای میرسیم که باعث می شود حجم فضایی که این مایع در سیستم اعصاب مرکزی اشغال کرده است افزایش پیدا کند . به این بیماری هیدروسفالی می گویند. اگر هیدروسفالی در طی چند روز علائم خود را نشان دهد و پدیدار شود به آن هیدروسفالی حاد میگویند.اگر طی چند هفته بروز کند به آن عیر حاد ، و اگر طی ماهها و سالها بروز پیدا کند به آن هیدروسفالی مزمن می گویند.

عارضه هایی نیز وجود دارند که می توانند باعث افزایش غیر معمول مایع مغزی نخاعی در سیستم اعصاب مرکزی شوند که به آن آتروفی مغزی و آسیب های تخریبی موضعی می گویند.

علائم هیدروسفالی:

علائمی مانند سن بیمار ، دلیل بروز هیدروسفالی، محل انسداد جریبان، طول مدت بروز بروز عارضه  و شروع ناگهانی عارضه در علائم ایجاد شده در بیمار هیدروسفالی موثر است که در ا دامه علائم بروز را در بیماران سنین مختلف مورد بررسی قرار می دهیم...

علائم در نوزادان:

علائمی که میتواند ما را مشکوک به داشتن این بیماری در نوزادان بکند شامل تغذیه ناکامل ، کج خلقی ، کاهش فعالیت و تهوع می باشد.

علائم در کودکان:

  • -کند ذهنی
  • -سردرد صبح هنگام که در کودکان نسبت به نوزادان شدید تر است.
  • -نوعی گلو درد که دردی شبیه فتق لوزه در کودگان دارد.
  • -تهوع شدید صبح هنگام
  • -تاری دید که بر اثر گسترش آتروفی اعصاب بینایی بیمار است
  • -دوربینی که بر اثر فلج شدن یکطرفه یا دوطرفه عصب ششم است.
  • -اختلال در رشد و بلوغ جنسی که از مهمترین دلایل آن بزرگ شدن بطن سوم را میتوان نام برد .
  • -سخت بودن راه رفتن برای بیمار که با گرفتگی عضلات همراه است
  • - و درآخر خواب آلودگی از علائم بروز این بیماری است.

علائم در بزرگسالان:

  • -از علائم این بیماری در افراد بزرگسال میتوان به کاهش قابلیت های ادراکی در فرد بزرگسال اشاره کرد که البته گاهی ممکن است با انواع دیگر جنون در بزرگسالان اشتباه تشخیص داده شود.
  • -سردرد که بیشتر صبح هنگام مشاهده می شود و با نشستن تقریبا بهتر میشود و در طولانی مدت و پیشرفت بیماری این سردرد ها نیز افزایش می یابند.
  • -استفراغ از دیگر علائم این بیماری است و همانند سردرد صبح ها بیشتر اتفاق می افتد.
  • -تاری دید . که باید اورژانسی درمان شود چرا که ممکن است آسیب جدی به اعصاب بینایی وارد شده باشد.
  • -دوربینی ناشی از فلج عصب ششم
  • -دشواری در راه رفتن
  • -خواب آلودگی

درمان بیماری هیدروسفالی:

برای به تعویق انداختن عمل جراحی برای درمان بیماری هیدروسفالی ، از درمان دارویی استفاده می کنیم . این روش بخصوص برای نوزادان نارس که درگیر بیماری هیدروسفالی هستند بسیار مفید است چرا که در این سن کم جذب مایع مغزی نخاعی میتواند مجددا از سر گرفته شود

درمان جراحی:

در حال حاضر یکی از بهترین و مفید ترین روش های درمان برای هیدروسفالی ، جراحی می باشد . البته روش های دیگری را هم میتوان درکنار جراحی نام برد. برای موارد هیدروسفالی پس از خونریزی بین بطنی ، تکرار در سوراخ کردن ناحیه کمری میتواند مفید باشد زیراکه این عارضه خودش برطرف میشود. اگر باز جذب از سر گرفته نشود و محتویات پروتئینی مایع مغزی نخاعی کمتر از 100mg/dl باشد، نمیتوان مجددا بازجذب ایجادکرد. روش LP تنها در مورد هیدروسفالی های ارتباطی که جریان مایع مغزی نخاعی بین بطن ها و نخاع برقرار است استفاده می شود. روش های جراحی که به جای شانت گذاری می توانند در نظر گرفته شوند عبارتند از:

-کوروئید پلکسکتومی (Choroid Plexectomy)  یا انعقاد کوروئید پلکسوس (Choroid Plexus Coagulation):این روش میتواند بسیار بر روی درمان تاثیرگذار باشد.

بازکردن مجرای دچار گرفتگی: این روش نسبت به روش شانت گذاری کمتر به موفقیت رسیده است و همچنین احتمال خطرات جانی برای بیمار در این روش بیشتر است(به جز مواردی که بیمار دچار تومور باشد). یکی از روش های مطرح دنیای امروزه پزشکی آکواداکتوپلاستی مغزی  بعنوان یک روش نوین برای درمان تنگی های غشایی و با طول کوتاه مجرای آبی سیلویان است. این روش جراحی می تواند از طریق روش حلقوی و یا با استفاده از آندوسکوپی در زیر لوب پس سری، فورامن مگنوم و یا از داخل بطن چهارم انجام شود. دراین نوع جراحی و برداشتن تومور ، در 80 درصد موارد هیدروسفالی را از بین برده و بیمار را درمان میکند.

آندوسکوپی:

در این روش با ایجاد کردن سوراخ در کف بطن سوم ، مسیری جدید را برای مایع مغزی نخاعی ایجاد می کنند که به فضای زیر آراکنوئید وصل می شود. البته این روش برای هیدروسفالی ارتباطی کاربرد ندارد.

در اکثر موارد درمان ، باید در نهایت از شانت ها استفاده کنیم. شانت گذاری به منظور ایجاد یک مسیرارتباطی بین کحل جمع شدن مایع مغزی نخاعی و یک حره برای خالی کردن همین مایع جمع شده مورد استفاده قرار میگیرد. البته بهتر است بدانیم که شانت گذاری درمان پایانی نبوده و باید از تمامی روش های جایگزین به درستی استفاده کرد. انواع شانت را در گروههای زیر دسته بندی میکنیم:

شانت بطنی-صفاقی: از پرکاربردترین شانت ها هستند . بطن های جانبی معمولا در ناحیه پروگزیمال هستند . مزین این نوع شانت ها یعنی شانت بطنی-صفاقی این است کهه در طولانی مدت و با رشد فرد نیاز به بلندتر کردن کاتتر ندارند.

شانت بطنی-دهلیزی: این شانت به منظور تخلیه بطن مغزی   به دهلیز راست قلباز طریق وریدژوگولار و ورید اجوف فوقانی مورد استفاده قرار میگیرد.

این شانت زمانی استفاده میشود که بیمار دارای بیماری هایی در شکم باشد و نتوانیم از نوع دیگر شانت استفاده کنیم مثل چاقی حاد ، التهاب صفاقی ، و یا زمانی که فرد جراحی چاقی انجام داده باشد . طول این نوع شانت باید در طول دوران رشد کودکان تنظیم شود.

شانت کمری-صفاقی: موارد استفاده این نوع شانت بیشتر در هیدروسفالی ارتباطی ،  فیستولای مایع مغزی نخاعی و یا سودو تومور سربری می باشد.

شانت تورکیلدسن: این نوع شانت بین بطن های مغزی و فضای سیسترنال قرار میگیرند  و فقط برای موارد هیدروسفالی انسدادی موثر است.

شانت بطتی – جنبی:  زمانی که شانت های دیگر کنتراندیکه باشند از این نوع شانت استفاده می کنیم .

ارسال نظر
عنوان نظر :
نام شما :
ایمیل :

ارسال مدارک پزشکی