کیست کلوئید

کیست های کلوئیدی، کیست های غیر نئوپلاستیکی میباشند که سطح شان از سلول های اپیتلیوم سیستم اعصاب مرکزی که بیشتر از سقف بطن سوم (چسبیده به خلف فورامن مونرو) نشأت گرفته، تشکیل شده است. این کیست های پوشیده شده از اپیتلیوم، از میوسینپُر شده اند و در بیمارانی که هیچ علائمی از خود بروز نمی دهند نیز قابل مشاهده است؛ اما بسته به اندازه کیست، محل قرارگیری آن و میزان گرفتگی جریان مایع مغزی –نخاعی، بیمار میتواند علائم مختلف عصبی داشته باشد.

نکته قابل ذکر این است که این تومورها مادرزادی هستند اما زمان بروز این بیماری بیشتر در سن سی الی شصت سالگی است و خیلی کم پیش می آید که در کودکان و نوزادان این علائم مشتهده شود. آخرین باری که یک چنین موردی مشاهده شده برای یک نوزاد دو ماهه بوده است یعنی جوان ترین مورد مربوط به این بیماری.

از نتایج بدست آمده این مورد را متوجه می شویم که رشد این تومورها نیازمند گذشت مدت زمان طولانی است و در یک پروسه زمانی طولانی این بیماری نمود پیدا میکند. این کیست ها در دیواره خود دارای انواع مختلف سلولهای اپیتلیوم و سلولهایی که از خود مایع میوسینی ترشح می کنند هستند. که این امر خود باعث رشد اندازه کیست می شود. البته گاهی هم حفره کیست از مواد تجزیه شده ی رگهای خونی مانند کریستالهای کلسترول پر میشود.

علائم:

این نوع کیست ها یعنی کیست کلوئیدی تصادفی شناخته می شوند. اما زمانیکه علائم بودنشان بروز میکند باعث گرفتگی هیدروسفالی و سردردهای پروگزیمال می شوند. سردرد هایی که صبح هنگام شدید ترند. و زمانیکه بیمار سرش را به جلو خم میکند شدیدتر می شود. بیماری که این کیست را دارد برای تعادل در راه رفتن به مشکل میخورد. حافظه کوتاه مدت خود را از دست می دهد. دچار اختلالات رفتاری شده و حالت تهوعع هم دارد. گاهی اوقات هم در برخی موارد مشابه افتادن بر روی زمین به علت ضعف پاها رخ می دهد در صورتیکه بیمار در هوشیاری کامل است.

در موارد نادر ، کیست کلوئیدی باعث مسدود شدن کامل و غیر قابل بازگشت فورامن مونرو شده که باعث از دست دادن ناگهانی هوشیاری و در صورت عدم درمان حتی موجب مرگ و کما می شود.

درمان:

جراحی یک راه حل مناسب برای درمان این عارضه معرفی شده است که باید در اولین فرصت انجام پذیرد. هدف از جراحی، از بین بردن هیدروسفالی و کاهش ریسک وخیم تر شدن شرایط کلینیکی بیمار است. کیست های کلوئیدی با استفاده از یکی از سه روش جراحی ترانس کورتیکال، روش درون نیمکره ای ترانس کالوسالو روش آندوسکوپیک قابل درمان است.

تخلیه یا آسپیراسیون استریوتاکتیک نیز از روش های دیگری است که مورد استفاده قرار می گیرد  اما اگر واقع بینانه به قضیه نگاه کنیم میبینیم که فقط یک روش کورکورانه است زیرا اگر مایع درون کیست ویسکوز باشد، تخلیه موفقیت آمیز نخواهد بود. به علاوه، در این روش احتمال رشد مجدد کیست وجود داردچراکه دیواره کیست بعد از عمل در بدن باقی می ماند. به طور مشابه، روش آندوسکوپیک نمیتواند کاملا کیست را بردارد در نتیجه می تواند منجر به افزایش احتمال رشد مجدد گردد. همچنین جراحی های ظریف جهت برداشتن کیست مانند روش ترانس کورتیکال، ترانس ونتریکال یا ترانس کولوسال به عنوان روش های استاندارد جراحی برای بیماران دارای علائم کیست کلوئیدی در نظر گرفته می شوند.

روش ترانس کورتیکال: روش ترانس کورتیکال شامل یک کورتیس کتومی بر روی چین سینوسی قدامی تا شیپور قدامی–جانبی بطنی می باشد . سونوگرافی از بطن ها می تواند در حین عمل مورد استفاده قرار گیرد. با برش ایجاد شده باید بتوانیم کیست را از طریق فورامن مونرو ببینیم. دراین مرحله کیست سوراخ شده و محتوای آن با اعمال فشار بر دیواره کیست تخلیه می شود.

روش درون نیمکره ای ترانس کالوسال: روش درون نیمکره ای ترانس کالوسال از برش قشر مغز جلوگیری می کند. انجام کرانیوتومی از دو سوم قدامی به یک سوم خلفی ساختار تاجی  (Coronal Suture)  و با عبور از خط میانی، دسترسی به سینوس ساجیتال را فراهم می کند. لوب راست قدامی از جانب فشرده شده تا جسم پینه ای در دسترس باشد. تا آنجا که ممکن است باید از تخلیه کردن ورید قشری پرهیز شود. ام آر آی قبل از عمل می تواند در تشخیص محل ورید بالقوه کمک کند. یک برش یک سانتیمتری در جسم پینه ای ایجاد می کنند  که امکان ورود به بطن جانبی را فراهم می سازد. در این مرحله فورامن مونرو  دیده می شود و سپتوم پلوسیدوم را می توان تقسیم کرد تا دید کافی در داخل بطن جانبی مخالف به وجود آید. در نهایت از طریق روش ترانس‌ کالوسال می توان به هر یک از بطن ها وارد شد.

ارسال نظر
عنوان نظر :
نام شما :
ایمیل :

ارسال مدارک پزشکی